واقعا عنوانی برای این مطلب ندارم. امشب بعد از مدت ها تصمیم گرفتم دوباره مطلبی بنویسم. البته تو این مدت همیشه سعی می کردم از طریق روزنامه ها و بعضی وبلاگ ها داستان نابسامانی های محیط زیست کشورم رو در کنار سایر حوزه ها دنبال کنم و همیشه دنبال جواب این سوال باشم که چرا ؟ چرا به چنین سرنوشتی دچار شده ایم؟ با چه تفکری و بر اساس چه برنامه ای کارهایمان را انجام می دهیم؟ اصلا ما داریم به چه سمتی گام بر می داریم؟ آیا فردا روزی حداقل یک وجدان عمومی اعمال ما را به قضاوت نخواهد نشست و هزاران سوال دیگر .... .

در برابر همه ی این سوال ها تنها دو شعر در ذهنم تکرار شد. اولیش شعریه از احمد شاملو. اما امیدوارم هیچ وقت مجبور نشوم به دومی پناه ببرم.